Zeekayakken rond MILOS 
 

Met weinig kayak ervaring, alleen op rustige binnenwateren  zoals de Linge, de Oude IJssel, en de Kromme Rijn, maar met heel veel enthousiasme en zin in een nieuwe uitdaging waren we direct geïnteresseerd toen we in “Kanotities” het stukje lazen over “Zeekayakken in Milos”.

Zou dat iets voor ons zijn? Waren we wel voldoende getraind? Zouden er niet allemaal van die stoere gespierde jonge kerels zijn die ons (samen 100 jaar ervaring…..) liever zagen gaan dan komen? Zouden we, ongetraind als we waren, zo’n groep niet tot last zijn? En wat als we midden op zee zouden omslaan? Zitten er eigenlijk ook haaien in de middellandse zee? Zouden we…….. ’t niet gewoon dóen?

Enfin na veel wikken en wegen, de site opgezocht op internet en verkòcht waren we. Zulke schitterende foto’s, dat moesten we met eigen ogen zien.  En, ach, àls ik uit de boot val en er zijn genoeg jonge stoere binken, ….dan kom ik er ook wel weer in.  

Enfin een eerste contact gelegd via de mail met Rod Feldtmann en direct de volgende dag al respons.

Voor we ’t wisten hadden we ons opgegeven. En  toen was ’t wachten. Op mijn werk had ik al een foto op mijn computer gezet als desktop (leve de voorpret). Eindelijk was ’t dan zover. Eerst met het vliegtuig naar Athene, toen met de veerboot naar Milos. Een vulkanisch eiland ergens tussen het vasteland van Griekenland en Kreta in. 

Bij aankomst rond een uur of drie was er niemand. Nee, wist een buurvrouw te melden, Rod was met zijn groep kayakken maar zou rond een uur of zes wel weer terug zijn.

Wij hadden mooi tijd om ons appartement op te zoeken, ons koffer uit te pakken, een kijkje in het dorp te nemen, en een paar boodschappen te doen.

‘s Avonds volgde een korte kennismaking met deze sympathieke Australiër waarbij hij ons de route voor de volgende dag beschreef en de dagroutine vertelde. Ontbijt om 9.00 uur, vertrek om 10.00 uur.

De volgende dag vertrokken we met een aanhanger vol met gekleurde boten, één, en tweepersoons, mèt en zonder roer.  De kayakgroep bestond uit vier Engelsen, een Nederlander  en een Amerikaans echtpaar. En wij zelf dus. Allemaal boven de 50, en de oudste 73!

De vakantie was nu echt begonnen. We hoefden nergens voor te zorgen, alleen dat we voldoende drinkwater bij ons hadden en een zonnebrandcrème met een hoge beschermingsfactor. Dat was wel nodig ook! 

Vanaf dat moment hebben we de hele week doorgebracht op een schitterend eiland omgeven door een glasheldere zee met alle schakeringen blauw en groen die je maar voor mogelijk kunt houden. Kayaken, snorkelen, zwemmen, douchen, eten en slapen.

Allemaal dagtochten tussen de 11 en 18 kilometer, die, afhankelijk van de wind en weersverwachting, steeds startten vanaf een andere plaats op het eiland. Iedere trip totaal anders, niet alleen vanwege de diversiteit van gekleurde rotsen, de echt Griekse vissersdorpjes,  de verschillende kleuren van het water, maar ook omdat de groep van een wisselende samenstelling was. Engelsen, Schotten, Amerkanen, Belgen en Zwitsers: allemaal meer of minder ervaren kayakkers met eenzelfde enthousiasme voor de schitterende omgeving, maar iedereen bereid van elkaar te leren of  een demonstratie te geven van nòg weer een andere methode van eskimoteren.

Rod en zijn “assistent/student” Paul uit Nieuw-Zeeland, deden alles om het iedereen naar de zin te maken. En vanwege zijn achtergrond als geoloog, wist Rod niet  alleen heel veel over het eiland te vertellen maar liet hij ons ook de mooiste plekjes zien die je nooit alleen zou vinden.

Op handen en voeten kropen we een grot binnen door een ingang van een krappe 40 cm, net boven de waterspiegel om het licht vanuit de binnenkant van een pikdonkere grot te kunnen bekijken. Schitterend.

Afwisselend was het ook door de wind. Het ene moment peddelde je in de luwte van een hoge rotsformatie, het andere moment ging je de hoek om en had je moeite je boot in bedwang te houden en je peddel niet uit je hand te laten waaien. Van windkracht nul tot windkracht 5. Voor ons was ‘t een geweldige eerste ervaring met kayakken op zee.

Van zachtblauw tot diep donkerblauw, van heel licht smaragd- tot diep donkergroen water onder de rotsformaties en in de grotten en tunnels waar we doorheen peddelden.

En als we dan na zo’n vermoeiende dag weer richting trailer peddelden, dan kwam Rod met een ”zijn jullie nog in voor een verrassing?” “Ja, natuurlijk”, en dan wees hij ons op kleine kringetjes rook die uit de rotsen kwamen, en na een korte zwempartij eindigde je dan de trip in een door hem zelf gevonden diepe grot: een natuurlijke sauna vanwege hete stoom die door de kieren in de rotsen omhoog stijgt.

Iedere dag was er wel iets verrassends. Rod zorgde zo ook dagelijks voor de lunch. Niks gedoe met HACCP of overbodige hygiëne: wij aten ons brood op tafels van gevonden drijfhout die hij steeds ergens vandaan toverde, ergens uit een grot, of  onder een oude brug bij een verlaten zwavelmijn. Aangespoelde rommel werd ook steevast meegenomen: niets achterlaten, en gebruiken wat er voorhanden is. Zo viste hij ook een keer een paar verse zee-egels op om ons daarna op zee-egelkaviaar te trakteren.

En als het zo uitkwam dan dronken we na alweer een geslaagde dag, met de groep een heerlijk (Nederlands) biertje op de goede afloop.

Het was een bijzondere ervaring, vanwege de omgeving, maar zeker ook vanwege de goede begeleiding en de gezellige sfeer die Rod Feldtman weet te creëren. Zijn er nog meer van dit soort plaatsen? Wij houden ons voor goede tips aanbevolen! 

Als je nou echt iets anders wil: kijk eens op de site. 

Ed en Git van den Beld.